Impostor Gallery ontstond vanuit een dubbele kwetsbaarheid die Naomi in het veld opmerkte. Enerzijds kunstenaars die twijfelen of ze zichzelf wel “kunstenaar” mogen noemen. Anderzijds publiek dat zich afvraagt of ze wel “kunstpubliek” zijn. Die twee onzekerheden worden in dit project niet weggewerkt, maar net samengebracht. Naomi ziet haar rol niet enkel als curator, maar ook als verbinder: iemand die ruimte maakt waarin mensen zichzelf en hun werk ernstiger durven nemen. Niet door afstand te creëren, maar door nabijheid toe te laten. In eerdere edities zag ze hoe kunstenaars elkaar versterkten, niet alleen artistiek maar ook praktisch: gesprekken over prijszetting, ateliers, onzekerheden en kansen groeiden uit tot een spontaan netwerk van wederzijdse steun.