Emma Lespoix is de jongste kunstenaar binnen Impostor Gallery, maar haar werk toont een opvallende maturiteit en helderheid in beeldtaal.

Het lichaam vormt het vertrekpunt van haar praktijk. Van daaruit vertakt haar werk naar thema’s als intimiteit, aantrekking en afstoting. Haar beelden balanceren voortdurend tussen het herkenbare en het ongemakkelijke.

Ze onderzoekt hoe vormen in elkaar overvloeien, hoe volumes zich verhouden tot elkaar, en vooral: wanneer iets mooi wordt ondanks (of net dankzij) zijn ongemak.

Centraal in haar praktijk staat ook de vraag naar het medium zelf. Schilderkunst fungeert voor haar als een filter tussen beeld en werkelijkheid. Wat in het echte leven confronterend of zelfs afstotelijk kan zijn, wordt via het doek plots observeerbaar, esthetisch, zelfs mooi.

Die verschuiving is essentieel: niet het onderwerp verandert, maar onze relatie ertoe.

Wanneer wordt een wond een interessant beeld?

Wanneer wordt intimiteit iets dat je kan bekijken zonder erin betrokken te raken?

In dat spanningsveld beweegt haar werk zich, steeds op de grens tussen aantrekking en weerstand.

Sterre De Vresse vertrekt in haar praktijk vanuit een sterke interesse in 17e-eeuwse stillevens uit de schilderkunst. Deze klassieke beeldtaal vormt een belangrijke basis voor haar werk.

Daarnaast onderzoekt ze regelmatig beelden rond maskers en bedekking. Haar oorspronkelijke inspiratie kwam van hedendaagse beauty maskers, die ze visueel associeerde met dodenmaskers. Vanuit die associatie ontstond een bredere interesse in het idee van conservering: het bewaren van een lichaam of identiteit, en het symbolisch uitstellen van verval of dood.

Techniek speelt hierin een belangrijke rol. Sterre kiest onderwerpen die technisch uitdagend zijn, zoals het schilderen van de specifieke texturen en glans van maskers. Die glans wordt een terugkerend onderzoeksthema in haar werk.

In haar recente werk Kapje schildert ze zichzelf met een transparant regenkapje. Dit introduceert een andere vorm van glans: minder strak of egaal, maar gekreukt en veranderlijk. In dit werk wordt ook een hommage verwerkt door het toevoegen van een disproportionele vlieg op het hoofd (geïnspireerd op Meester van Frankfurt, Portret van de schilder en zijn vrouw uit 1496).

In Rozen verwijst ze opnieuw naar composities uit klassieke stillevens. Ook hier speelt glans een centrale rol. Voor Sterre is die glans in een glas niet enkel een weergave van het object zelf, maar ook een reflectie van de omgeving, zoals het atelier. Hierdoor wordt de kijkervaring indirect: je ziet niet alleen het werk, maar ook een reflectie van de context waarin het is gemaakt. Dit geeft haar werk een bijna tijdsoverschrijdend karakter, zoals zij het ook een soort ‘tijd reizen’ noemt.

Emely Deceuninck werkt vanuit herinnering, autobiografie en visuele fragmenten uit haar jeugd. Haar schilderijen vertrekken vaak vanuit foto’s, familiebeelden of alledaagse scènes die ze herinterpreteert in een zachte, bijna dromerige beeldtaal.

Wat op het eerste gezicht licht en nostalgisch lijkt, draagt vaak een subtiele ondertoon van vervreemding. Haar werken lijken zich af te spelen in geïsoleerde momenten, los van duidelijke context of ruimte. Alsof het beeld niet “vastgelegd” is, maar herinnerd wordt.

Die waas is essentieel in haar praktijk. Lijnen blijven bewust zacht, vormen lossen op, alsof het geheugen zelf het beeld voortdurend bijwerkt.

In haar werk komt herkenning centraal te staan: een balletpakje, een kanten doek, een bloemenmotief, een kinderlijk object dat tegelijk persoonlijk en universeel aanvoelt. Door deze fragmenten ontstaat een beeldtaal die dicht bij het gevoel van herinneren zelf ligt: onvolledig, emotioneel, en veranderlijk.

Emely’s werk nodigt uit tot een zachte vorm van kijken. Niet om te analyseren, maar om te herkennen. En in die herkenning jezelf terug te vinden.

Camille’s werk is tekenend voor wat Impostor Gallery wil tonen en vertegenwoordigen: toegankelijkheid, herkenbaarheid en emotionele eerlijkheid. Haar schilderijen spreken zonder woorden en nodigen de toeschouwer uit om te voelen in plaats van te analyseren.

 Ze verheft alledaagse taferelen tot iets poëtisch. Haar schilderijen vormen intieme close-ups van het hedendaagse leven. m

Ze viert het leven op doek. Haar kleurrijke werken lijken haast te vibreren van plezier en levensvreugde.

Camille bezit een uitgesproken maniërisme in haar penseelvoering, iets wat duidelijk voortkomt uit haar studie in Firenze. In haar werk schuilt een klassieke beheersing, gecombineerd met een speelse durf. Het is realisme, maar overgoten met de levendige, expressieve kleuren van het fauvisme. Juist die combinatie maakt haar werk zo fris, ontwapenend en eigen.

Wout Vermijs is verteller in hart en nieren.

Oorspronkelijk opgeleid in beeldverhaal aan LUCA School of Arts, is hij vooral tekenaar, maar zijn behoefte om zijn figuren ruimtelijk te zien, bracht hem ook bij het boetseren.

Zijn werk ademt naïviteit, jeugdigheid en plezier. Er zit een ontwapenende vrijheid in zijn lijnvoering en beeldtaal. Dankzij zijn achtergrond in architectuur keren huizen vaak terug als stille of net uitgesproken decors voor zijn verhalen.

​

Wout bouwt werelden. Soms letterlijk, soms op papier. Altijd met een knipoog, altijd met liefde voor vorm, ruimte en een speels karakter.

Kaat Lens is een schilder met een ontwapenende liefde voor het medium. Haar penseelstreken zijn soms ruw en impulsief, maar daarin schuilt precies hun kracht: vreugde, lef en een bijna kinderlijk plezier. Haar werken schitteren. Soms luid, soms brutaal. Maar ze ademen altijd fantasie. Ze schildert wie of wat ze bewondert, wat ze begeert, of wie ze zelf zou willen zijn.

Kaats inspiratie komt rechtstreeks uit haar dagelijkse omgeving, maar ze tilt die moeiteloos naar een hoger, droomachtig niveau. Een interessante tas die ze op straat zag, verschijnt plots als glanzend icoon in haar werk. Patronen spelen een grote rol in haar composities: de vloeren, kledingstukken en tegels zijn versierd met motieven die haar wereld rijk en levendig maken.

Ze werkt intuïtief, zonder zwaar conceptueel kader, wat in deze tentoonstelling een mooi tegenwicht vormt voor kunstenaars zoals Ines Raspoet. Haar werk is een viering van het schilderplezier zelf, ongefilterd en oprecht.​

Lynne Vermeulen schildert traag. Haar werk ontstaat niet uit impuls, maar uit een diepgaand proces van reflectie, dissectie en verbeelding. Met een achtergrond in scenario en proza (RITCS en LUCA School of Arts), vertrekt ze vanuit verhaal. Alles wordt in vraag gesteld, tot in het kleinste detail.
In haar atelier besteedt ze minstens evenveel tijd aan lezen en onderzoeken als aan schilderen. Theorie en praktijk gaan hand in hand. Recent maakte ze de overstap naar olieverf, een medium dat ze als levend en genadeloos beschrijft. Precies daarom laat ze zich erdoor leiden: het dwingt haar los te laten en mee te stromen.
Haar debuut in olieverf is hier voor het eerst te zien in Impostor Gallery – een betoverend resultaat van een nieuwe liefde tussen maker en materiaal.

Ines Raspoet schildert met het hoofd én met het hart. Haar werk is abstract en zeer conceptueel, met een fascinatie voor structuur, balans en herhaling. Ze kiest vaak voor koele blauwe tinten, die tegelijk afstandelijk én toch teder aanvoelen.

Haar vormen lijken haast digitaal, maar zijn geworteld in haar innerlijke organische gevoelswereld. Ze zoekt rust: in het doek, en in zichzelf. Haar werk is een oefening in harmonie, een tegengewicht voor de prikkelrijke wereld waarin we leven.

Rasters, ritme en organische vormen geven haar houvast. Haar schilderijen zijn fluisterende pleidooien voor zachtheid. Ze reikt de toeschouwer een rustpunt aan, een plek waar kijken helend mag zijn.