01.
De openingsexpo van Impostor Gallery was een groepstentoonstelling met vijf jonge, opkomende kunstenaars: Kaat Lens, Lynne Vermeulen, Emely Deceuninck, Ines Raspoet en Wout Vermijs. Hun werk varieerde van intuïtieve en expressieve schilderkunst tot conceptuele abstractie, autobiografische figuratie en speelse tekeningen en sculpturen. Wat hen verbond, was een gedeelde kwetsbaarheid: elk van hen onderzocht op zijn of haar manier twijfel, zoektocht en zelfexpressie. Samen vormden ze een gelaagd en eerlijk geheel dat perfect aansloot bij de kern van Impostor Gallery: kunst als plek waar onzekerheid geen zwakte is, maar een bron van kracht en verbeelding.
02.
Camille Bouquet @ Menu Koffie – een ode aan zelftwijfel, lef en creatie
In november 2025 bracht Impostor Gallery haar tweede editie naar Gent met de tentoonstelling “Camille Bouquet @ Menu Koffie”. Centraal stonden drie vrouwen – kunstenares Camille Bouquet, barista en onderneemster Charlotte Van De Vijver en radiomaakster Naomi Vanderpoorten – die elk op hun manier durf, creatie en zelfontdekking verkennen. Bouquet presenteerde zowel een overzicht van haar werk als nieuwe, speciaal voor deze expo gemaakte schilderijen, waarin het persoonlijke archief van opa Menu een belangrijke inspiratie vormde. Samen vertelden de vrouwen een verhaal over vrouwelijke empowerment, het vinden van je stem en het overwinnen van het impostor syndrome. De tentoonstelling bood een intieme en toegankelijke ervaring, waarbij kunst, koffie en ontmoetingen samenkwamen in Menu Koffie Bar, en liet zien hoe onzekerheid kan worden omgezet in daadkracht en creativiteit.
03.
In april 2026 bracht Impostor Gallery voor haar derde tentoonstelling drie jonge kunstenaars samen in Ona Belfort, een wijnbar in Gent die het decor vormt voor een intieme groepsexpo rond hedendaags realisme.
Met ‘Full-Bodied: Notes on Realism’ wordt het genre realisme opnieuw onder de loep genomen. Een beeldtaal die vandaag opvallend aanwezig is in de hedendaagse schilderkunst, maar tegelijk fundamenteel vragen oproept: wat betekent “het echte” nog in een beeldcultuur die overspoeld wordt door fotografie, filters en digitale perfectie?
Deze tentoonstelling vertrekt vanuit één centrale spanning: realisme lijkt toegankelijk, bijna vanzelfsprekend leesbaar, maar is in werkelijkheid een van de meest veeleisende vormen binnen de schilderkunst. Net omdat het zo dicht bij herkenning staat, wordt elke ingreep van de kunstenaar zichtbaar.
Waar eindigt iets naschilderen, en waar begint de ingreep van de kunstenaar? Wanneer wordt iets een interpretatie in plaats van een weergave?
De werken in deze tentoonstelling bewegen zich precies op dat kantelpunt. Elk werk toont iets herkenbaars, maar ondermijnt tegelijk die herkenning.
De titel Full-Bodied verwijst niet enkel naar lichamen, maar ook naar hun afwezigheid: sporen, afdrukken, verlaten scènes na menselijke aanwezigheid. Realisme wordt hier niet gelezen als pure representatie, maar als een residu van iets dat er geweest is.
In een tijd waarin beelden steeds sneller worden geconsumeerd, nodigt deze tentoonstelling uit tot vertraging. Niet om “te begrijpen wat je ziet”, maar om opnieuw te leren kijken.
